Waarom is hulp aanvaarden zo moeilijk?
Over emotionele blokkades, jezelf aanvaarden en de overtuiging dat je alles alleen moet kunnen.
Ik moet dit toch zelf kunnen?
Je voelt al een tijdje dat het te veel wordt.
Je komt thuis van je werk, maar in je hoofd blijf je bezig. Je denkt aan wat er vandaag gebeurde. Aan wat je morgen nog moet doen. Aan alles wat misschien anders had gekund.
Je bent moe. Je verlangt naar rust.
Misschien heb je al gedacht aan professionele begeleiding bij stress.
Maar dan komt die ene gedachte weer naar boven.
"Ik moet dit toch zelf kunnen?"
Je hebt al zoveel moeilijke momenten overwonnen. Je hebt eerder oplossingen gevonden. Waarom zou je nu opnieuw hulp nodig hebben?
En dus probeer je het nog even alleen.
Nog een week. Nog een maand.
Tot je merkt dat de spanning niet zomaar verdwijnt.
Waarom vinden we hulp vragen zo moeilijk?
Onlangs bleef een gesprek me bij.
Iemand vertelde me hoe moeilijk het was om opnieuw begeleiding te overwegen.
Er was eerder al een periode geweest waarin alles te veel werd. Professionele hulp had toen geholpen om beter met angst en faalangst om te gaan.
Maar nu was het anders.
De spanning kwam vooral vanuit het werk. Er waren andere zorgen, andere verwachtingen en andere gevoelens.
Wat vroeger hielp, was nu niet voldoende.
Toch bleef de twijfel.
"Misschien kan ik het deze keer zelf oplossen."
Wat me vooral raakte, was niet dat iemand twijfelde over begeleiding.
Het was hoe moeilijk het blijkbaar kon zijn om zichzelf die ondersteuning te gunnen.
Want voor iemand anders zouden we waarschijnlijk zeggen:
"Waarom zou je hiermee blijven rondlopen? Je hoeft het toch niet alleen te doen?"
Maar wanneer het over onszelf gaat, klinkt dat plots heel anders.
Wanneer heb je geleerd dat rust verdiend moet worden?
Soms dragen we overtuigingen met ons mee zonder dat we beseffen hoeveel invloed ze nog hebben.
Misschien leerde je vroeger dat je vooral hard moest werken.
Dat je flink moest zijn.
Dat goede resultaten belangrijk waren.
Dat je pas mocht ontspannen wanneer alles klaar was.
Misschien voelde rust nemen zelfs ongemakkelijk, alsof je eerst moest bewijzen dat je die rust verdiende.
En misschien herken je dat vandaag nog.
Je blijft doorgaan terwijl je moe bent.
Je vindt het moeilijk om taken uit handen te geven.
Je voelt je schuldig wanneer je iets voor jezelf doet.
Of je denkt dat hulp vragen betekent dat je niet sterk genoeg bent.
Maar wie heeft eigenlijk bepaald dat je alles alleen moet kunnen?
En wanneer ben je gaan geloven dat je eerst moet vastlopen voordat je voor jezelf mag zorgen?
Emotionele blokkades begrijpen en jezelf aanvaarden
Tijdens het ontdekken van het boek De onverwachte kracht van trauma's van Isabelle Cerf bleef vooral één gedachte bij mij hangen.
Wat als we niet meteen proberen te veranderen wat we voelen, maar eerst proberen te begrijpen waarom we zo reageren?
Soms hebben we gewoontes en overtuigingen ontwikkeld die ons vroeger hielpen.
Misschien was flink zijn belangrijk.
Misschien voelde je je gewaardeerd wanneer je goed presteerde.
Of misschien werd je vooral gezien als iemand die sterk was en altijd doorging.
Dat betekent niet dat iedere moeilijke overtuiging door een trauma ontstaat.
Maar ervaringen uit je verleden kunnen wel mee bepalen hoe je vandaag met jezelf omgaat.
Wat je vroeger hielp, kan je vandaag soms in de weg zitten.
En precies daarom vind ik het zo belangrijk om met mildheid naar jezelf te kijken.
Niet met de gedachte:
"Waarom lukt mij dit nu weer niet?"
Maar misschien eens met de vraag:
"Waar heb ik eigenlijk geleerd dat ik dit allemaal alleen moet kunnen?"
Jezelf aanvaarden betekent niet dat je alles goed moet vinden zoals het is.
Het betekent dat je probeert te begrijpen waarom bepaalde dingen moeilijk zijn, zonder jezelf daarvoor voortdurend te veroordelen.
Je lichaam geeft soms eerder signalen dan je hoofd
Je kunt jezelf vertellen dat het allemaal wel meevalt.
Dat het gewoon een drukke periode is.
Dat je na het weekend wel zult herstellen.
Dat je vooral nog even moet volhouden.
Maar ondertussen merk je misschien dat je lichaam anders reageert.
Je schouders blijven gespannen.
Je slaapt onrustig.
Je ademhaling wordt oppervlakkiger wanneer je aan het werk denkt.
Of je voelt je voortdurend opgejaagd, zelfs wanneer je eindelijk thuis bent.
Je hoofd probeert nog oplossingen te zoeken, terwijl je lichaam aangeeft dat het aandacht nodig heeft.
Bij lichaamsgerichte coaching kijken we daarom niet alleen naar wat je denkt of vertelt.
We staan ook stil bij wat je lichamelijk ervaart.
Waar voel je spanning?
Wanneer merk je dat je ademhaling verandert?
Wat gebeurt er wanneer je jezelf toestemming geeft om even niets te moeten?
Soms ontdek je pas hoeveel je van jezelf vraagt wanneer je werkelijk even vertraagt.
Hulp aanvaarden is ook een vorm van zelfzorg
Stel dat iemand van wie je houdt je vertelt dat het al maanden niet goed gaat.
Dat die persoon slecht slaapt, voortdurend piekert en merkt dat het werk steeds zwaarder wordt.
Zou je dan zeggen:
"Je moet dit gewoon alleen oplossen. Je hebt vroeger toch ook al moeilijke momenten gehad?"
Waarschijnlijk niet.
Je zou luisteren.
Misschien zou je voorstellen om er met iemand over te praten.
Je zou die persoon vooral gunnen dat het wat lichter wordt.
Waarom is het dan zoveel moeilijker om diezelfde zorg aan jezelf te geven?
Misschien omdat je gewend bent om degene te zijn die alles regelt.
Degene op wie iedereen kan rekenen.
Degene die sterk blijft.
Maar ook iemand die altijd klaarstaat voor anderen, mag zelf ondersteuning ontvangen.
Je hoeft niet eerst volledig uitgeput te zijn.
Je hoeft niet te wachten tot je opnieuw vastloopt.
En je hoeft al helemaal niet te bewijzen dat je alles hebt geprobeerd.
Hulp aanvaarden betekent niet dat je hebt gefaald. Het kan juist betekenen dat je jezelf eindelijk serieus neemt.
Wat als je deze keer niet blijft doorgaan?
Misschien herken je jezelf in dit verhaal.
Misschien voel je al langer dat er iets moet veranderen.
Je weet dat je meer rust nodig hebt. Dat je grenzen wilt leren aangeven. Dat je niet voortdurend verantwoordelijk wilt zijn voor alles en iedereen.
Maar je blijft twijfelen.
Of begeleiding wel nodig is.
Of je het niet zelf kunt.
Of anderen het niet veel moeilijker hebben.
En misschien vraag je jezelf zelfs af of je die tijd en aandacht wel aan jezelf mag besteden.
Wat als je die vraag eens omdraait?
Niet:
"Is het wel erg genoeg om hulp te vragen?"
Maar:
"Wat zou het voor mij betekenen als ik mezelf die hulp wel gun?"
Misschien begint zelfzorg precies daar.
Bij erkennen wat je voelt.
Bij serieus nemen wat je lichaam je vertelt.
En bij beseffen dat je niet eerst moet vastlopen voordat je ondersteuning verdient.
Lichaamsgerichte coaching bij stress in Leopoldsburg
Bij Guided Together ontmoet ik mensen die vaak al heel lang proberen om alles zelf op te lossen.
Mensen die sterk zijn voor anderen, maar moeite hebben om hun eigen grenzen te voelen of aan te geven.
Mensen die weten dat ze rust nodig hebben, maar niet goed weten hoe ze die rust kunnen toelaten.
Tijdens mijn coaching combineren we gesprekken met lichaamsgericht werken.
We onderzoeken samen wat jou spanning geeft, wat je nodig hebt en wat je kan helpen om anders met moeilijke situaties om te gaan.
Zonder oordeel.
Zonder dat je meteen alles moet veranderen.
En vooral op jouw tempo.
Soms begint dat met leren voelen wanneer het te veel wordt.
Soms met ontdekken waarom nee zeggen zo moeilijk is.
En soms gewoon met jezelf toestemming geven om ondersteuning te ontvangen.
Heb je ernstige angstklachten of traumaklachten, dan kan begeleiding door een psycholoog of gespecialiseerde hulpverlener aangewezen zijn. Coaching hoeft die ondersteuning niet te vervangen.
Misschien begint jezelf aanvaarden hier
Misschien hoef je vandaag geen grote beslissing te nemen.
Misschien hoef je nog niet precies te weten wat je wilt veranderen.
Maar misschien mag je jezelf wel één vraag stellen:
"Waarom gun ik anderen zo gemakkelijk hulp en vind ik dat voor mezelf zo moeilijk?"
Je hoeft daar niet onmiddellijk een antwoord op te hebben.
Misschien mag je er gewoon even bij stilstaan.
Want jezelf aanvaarden betekent ook erkennen dat je niet alles alleen hoeft te dragen.
Dat je niet altijd de sterke moet zijn.
En dat je aandacht, tijd en zorg verdient, ook wanneer je niets gepresteerd hebt.
Je hoeft rust niet te verdienen. Je mag er behoefte aan hebben.
En misschien begint daar wel die eerste kleine verandering.
Rust in je lichaam. Stilte in je hoofd.
Voel je dat het tijd is om ook eens voor jezelf te zorgen?
Bij Guided Together in Leopoldsburg ben je welkom om samen te ontdekken wat jij nodig hebt.
Je mag altijd contact opnemen voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek.
Guided Together – lichaamsgerichte coaching bij stress in Leopoldsburg.
Deze blog is geïnspireerd door een geanonimiseerd praktijkgesprek en het thema zelfaanvaarding uit het boek ‘De onverwachte kracht van trauma's – Leer je emotionele blokkades begrijpen en jezelf aanvaarden’ van Isabelle Cerf. Het verhaal is aangepast om de privacy te beschermen.