Je zegt weer ja, terwijl je eigenlijk nee wilt zeggen.
Bijgewerkt op: 3 aug
Zo ziet jouw dag eruit.
Je wekker gaat.
Nog voor je uit bed stapt...
Ben je al bezig met vandaag.
Je denkt aan je werk.
Aan de kinderen.
Aan wat nog moet gebeuren.
De dag begint.
En iedereen lijkt iets van je nodig te hebben.
Je collega vraagt iets.
"Ja."
Thuis vraagt iemand of je nog even kunt helpen.
"Ja."
Je telefoon gaat.
"Heb je even?"
"Ja."
Je blijft doorgaan.
Want dat is wat je altijd doet.
Pas als de dag voorbij is...
Denk je even aan jezelf.
Maar dan ben je te moe.
En morgen...
Begint alles opnieuw.
Wat doet dat met jou?
In het begin merk je het bijna niet.
Je denkt:
"Nog even."
"Volgende week wordt het rustiger."
Maar die week komt niet.
Je blijft geven.
Je blijft zorgen.
Je blijft doorgaan.
En langzaam gebeurt er iets.
Je lacht minder.
Je hebt minder geduld.
Je hebt minder zin om iets leuks te doen.
Je bent vaak moe.
Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je al zo lang voor iedereen klaarstaat.
En zonder dat je het merkt...
Kom jij steeds verder achteraan.
Wanneer is het jouw beurt?
Je zorgt voor je gezin.
Je helpt op je werk.
Je staat klaar voor vrienden.
Je bent er voor iedereen.
Maar jij?
Wanneer was de laatste keer dat jij iets deed...
Gewoon omdat jij het wilde?
Wanneer was de laatste keer dat jij zei:
"Vandaag kies ik voor mezelf."
Misschien moet je daar even over nadenken.
Want als jij altijd als laatste komt...
Wanneer ben jij dan aan de beurt?
Waar ben ik onderweg mezelf kwijtgeraakt?
Misschien weet je het niet.
Misschien ging het zo langzaam...
Dat je het niet eens hebt gemerkt.
Je hielp een keer.
Toen nog een keer.
En nog een keer.
Je dacht:
"Dat komt straks wel."
Maar straks werd morgen.
En morgen werd volgende week.
En voor je het wist...
Was iedereen belangrijker geworden dan jij.
Niet omdat jij dat wilde.
Maar omdat je zo bent gaan leven.
Hoe is dit zo gekomen?
Het begon niet vandaag.
En ook niet gisteren.
Je wilde gewoon helpen.
Je wilde niemand teleurstellen.
Dus zei je een keer:
"Ja."
Dat voelde goed.
Dus deed je het nog een keer.
En nog een keer.
Tot ja zeggen gewoon werd.
Niet omdat je dat wilde.
Maar omdat je eraan gewend raakte.
En zonder dat je het merkte...
Kwam jij steeds een stukje verder naar achter.
Tot je op een dag dacht:
"Zo wil ik niet verder."
Kan dit ook anders?
Ja.
Maar niet door nog harder je best te doen.
En ook niet door nog even vol te houden.
Je hoeft niet ineens een ander mens te worden.
Het begint veel kleiner.
Met één keer eerlijk zijn.
Eén keer zeggen wat jij voelt.
Eén keer kiezen voor jezelf.
Dat lijkt misschien een kleine stap.
Maar juist die kleine stap...
Kan het begin zijn van een heel ander leven.
Ben je bereid?
Je weet hoe het nu voelt.
Je weet ook...
Zo wil ik niet blijven leven.
De vraag is niet of alles morgen anders zal zijn.
De vraag is:
Ben je bereid om de eerste stap te zetten?
Niet alleen.
Maar samen.
Stap voor stap.
Op een manier die bij jou past.
Misschien is vandaag wel de dag waarop jij niet opnieuw ja zegt tegen iedereen.
Maar voor het eerst...
Ja zegt tegen jezelf.
Plan een vrijblijvende kennismaking via: www.guidedtogether.info
